ارائه کننده: عرفان عبد صبور
استاد راهنما: دكتر احسان نيك بخش
استاد مشاور: دكتر بختيار استادي
استاد داور داخلي: دكتر محمدرضا قطره ساماني
استاد داور خارج از دانشگاه: دكتر فريبرز جولاي
نماينده تحصيلات تكميلي: دكتر محمدرضا قطره ساماني
تاریخ: 1403/12/20  
ساعت: 13:30
مكان:  اتاق 6/22 دانشكده فني و مهندسي

چکیده:
باتوجه به افزایش انتشار گازهای گلخانه‌ای در جهان و تاثیر قابل توجه موضوع حمل و نقل با سوخت‌های فسیلی در آن، دولتمردان به فکر جایگزین کردن حمل و نقل برقی به جای حمل و نقل سنتی افتاده‌اند. بنابراین ایده اصلی، جایگزینی خودروهای الکتریکی با خودروهای با سوخت‌ فسیلی است. برای تحقق این موضوع لازم است تا در کنار واردات و تولید خودروهای برقی، مردم تشویق به استفاده از این خودروها شوند. به عبارت بهتر باید زیرساخت‌های لازم که شامل ایستگاه‌های شارژ خودرو الکتریکی می‌شود، ساخته شود. این پژوهش بعد از بررسی فنی فناوری‌های مرتبط با خودروها و ایستگاه‌های شارژ، ایستگاه‌های شارژ سریع سطح سه را به عنوان زیرساخت شارژ در نظر می‌گیرد. با توجه به سیاست‌های دولت مبنی بر اولویت داشتن حمل و نقل عمومی برای برقی سازی، ایستگاه‌های تاکسی به عنوان ایستگاه‌های بالقوه شارژ لحاظ شدند. ابتدا مسیرهای شبکه مشخص شد، سپس برای هر مسیر، ایستگاه‌های شارژی که توانایی پوشش جریان ترافیکی آن مسیر را دارند تعیین شد. با درنظرگیری افق برنامه ریزی پنج ساله، مدل ارائه شده مکان بهینه ایستگاه‌های شارژ را در ادوار مختلف برنامه ریزی تعیین می‌کند. بنابراین مدل غیرقطعی دومرحله‌ای با درنظرگیری عدم قطعیت تقاضا و محدودیت‌های قابلیت اطمینان شبکه برق به نحوی تعریف شد که در مرحله اول هزینه تاسیس و بهره برداری ایستگاه‌های شارژ به حداقل می‌رسد؛ در مرحله دوم بعد از وقوع عدم قطعیت، هزینه جریان الکتریکی از شبکه به ایستگاه‌ها و میزان کمبود برق هر ایستگاه حداقل و میزان جریان جذب شده حداکثر می‌شود. بعد از تعیین تعداد سناریوهای لازم، مدل با روش حل عادی و الگوریتم هجینگ پیش‌رو PHA) حل شد و نتایج ارائه گردید. مقدار تابع هدف حاصل از هر دو روش به یکدیگر بسیار نزدیک بودند و از نظر زمان و کیفیت حل، روش حل PHA بر روش حل عادی غلبه کرد. بعد از ارائه نتایج، اعتبارسنجی مدل با تحلیل حساسیت روی پارامترهای اصلی مدل انجام شد. نتیجتاً الگوی پوشش تقاضا و ضریب ریسک گریزی تصمیم گیرنده تاثیر مستقیمی بر بیشتر شدن هزینه‌ها دارند. از این رو به تصمیم گیرندگان توصیه می‌شود مدل توسعه‌ای را به جای مدل تک دوره‌ای در نظر بگیرند، همچنین ضریب ریسک گریزی را به عنوان عاملی مهم در تصمیم‌های خود لحاظ کنند.